Mevrouw v. D. belt me op vrijdag om 17:50 uur.

Ik zie een anoniem nummer in mijn beeldscherm, terwijl ik in de sportschool aan het trainen ben voor de Alpe D’Huzes. Deze neem ik op. Omdat ik het tijdstip apart vind. Vrijdag einde dag is vriendentijd voor mij ­čÖé

“Dag Lucette je spreekt met mevrouw v.D. Je weet wel die gekke, wat jij ook op je kaartje van mij hebt geschreven.”

Ik ben zelf even in de war. De naam en de stem  herken ik meteen. Het is al 6 jaar een klant voor borstprotheses en lingerie, maar ik heb geen kaarten en zou denk ik niet hebben opgeschreven dat ze gek is en zeker niet in haar bijzijn of zicht. Ik grinnik een beetje suffig en luister verder.

“Hey luister eens, ik kom morgen bij je, donderdag 24 april, maar moet ik nou bij Dermicis zijn in Overveen of in het Wilhelminapark Haarlem?”

Ik: Het ligt er aan waarvoor u wilt komen als u voor borstprotheses en lingerie wilt komen dan moet u naar het Wilhelminapark. Maar Mevrouw v.D: het is vandaag vrijdag, dus morgen is het zaterdag. En het is vandaag 6 april dus morgen is het niet 24 april. U heeft dus morgen geen afspraak met mij.

“Ja, ja, ok├ę, dus morgen 10:45 uur ben ik bij u bij het Wilhelminapark in Haarlem, dat wilde ik even weten. Want ik zit hier met mijn agenda voor me en er staat donderdag 24 april 10:45 uur, maar ik had niet het adres erbij gezet.”

Ik: Nee mevrouw… (en ik begin wat langzamer en duidelijker te spreken). U heeft geen afspraak met mij morgen. Donderdag 24 april is pas over 3 weken.

“Ja, weet ik dat staat hier in mijn agenda, donderdag 24 april om 10:45 uur. “

Goed het ging nog even door en ik hang op met: Oke, mevrouw van D., tot over 3 weken. Zei zegt: “Tot morgen!”

Zaterdag 4 april. Ik geef Pilatesles om 11:00 uur en ben dus om 10:45 op de praktijk. In mijn Pilates-kleren. En om 10:55 uur word ik naar beneden geroepen door een collega met de mededeling dat er een mevrouw beneden voor me staat.

Daar staat mevrouw van D. Helemaal mooi aangekleed. Prachtig opgemaakt.

Ik pak een agenda erbij en laat haar zien welke dag het nu is en hoe lang het nog duurt voordat het 24-04 is, wat dan een dinsdag bleek te zijn.

Ik: Mevrouw het is vandaag zaterdag 7 april, ik moet nu Pilatesles gaan geven en ik kan u niet helpen op dit moment. Ik zie u graag dinsdag 24 april terug. Oke?

“Oh, wat jammer en ik ben er nu helemaal klaar voor”.

Ik: Ja sorry, maar ik moet ook wat voor u bestellen dus ik kan u vandaag niet helpen.

“Oke, dus het is vandaag niet 24 april? En vanmiddag?”

Ik: Vanmiddag is het nog steeds zaterdag 7 april. Dat blijft vandaag zo.

Ze kijkt me aan met zo’n blik van: hey, ik ben niet gek, en zegt lachend: “Ja, dat begrijp ik wel hoor”.

Ik: Nou, mevrouw, ik ga gauw naar boven mijn les geven.

“Ja lieve meid, ga maar gauw naar buiten, het is veel te koud zo. En weet je? Ik rij wel even naar het tuincentrum, want misschien heb ik wel met mijn vriendin afgesproken”

Ik: gaat u maar lekker naar huis. Als u een afspraak heeft met uw vriendin, dan komt ze wel naar u toe.

Dinsdag 24 April. Om 11:00 staat Mevrouw van D. op mijn voicemail. Ik was net te laat met opnemen.

“Ja hallo, met mevrouw van D. Zeg, luister eens. Ik kan het niet vinden hoor. Vorige keer reed ik er zo naar toe, maar nu zijn er weer allemaal bladeren aan de bomen en ik kan het niet vinden hoor. Sorry, het spijt me en ik had me er zo op verheugd. Ik heb echt nieuwe bh’s en protheses nodig.”

Ik bel haar meteen terug: Mevrouw van D…. Volgende week dinsdag 1 mei kom ik naar u toe, dus bij u thuis. Schrijft u het nu in uw agenda?

Op dinsdag 1 mei om 11:00 uur ben ik bij u met nieuwe borstprotheses en veel bh’s om te passen.

“O wat fijn, dank je wel.┬áWeet u waar het is?”

Ik: “Ja, ik check even het adres, dat klopt, dat kan ik vinden”.

Het is 20 minuten rijden. Een uur van te voren bel ik even of ze er is en het nog weet.  De telefoon gaat niet 1 x over maar gaat direct op het antwoord apparaat. Later nog een keer en nog een keer. Ik spreek in: Mevrouw, ik kom nu naar u toe. Tot zo.

Ik kom bij het huis. Alle gordijnen dicht. Er doet niemand open.
Ik kijk even of er buren zijn die weten of ze er is? Nog leeft? Of we ergens naar binnen kunnen kijken. Maar niemand thuis.

Dan kijk ik door de brievenbus. En daar staat ze, ik denk 7 minuten nadat ik had aangebeld. 11:07 uur.

Ze doet open. In badjas.

“Hallo, ik ben nog niet klaar hoor.”

Ik: Hallo mevrouw dat geeft niets hoor, vind u het goed dat ik binnen kom en dat we bh’s en protheses gaan passen?

“Ben jij Lucette?”

Ik: Ja, dat ben ik.

“Ja dat is goed, moet je nog wat eten?”

Ik: Nee hoor bedankt. Wilt u misschien wat eten?

“Nee hoor, straks. Ik ben net wakker”.

Ik kijk op haar klok – 10:10 uur.

Ik: Uw klok loopt een uur achter, het is nu 11:10 uur.

“O ja? O”.

En ze doet er niets mee.

Dan gaan we naar de slaapkamer. Alles ziet er netjes uit. Ze heeft prachtige kleding hangen, door de hele kamer. En we gaan bh’s passen. Ze zitten heel mooi. Ze zegt: “Ja heel mooi, o wat fijn, want deze en deze (en ze pakt echt hele oude bh’s uit haar la) zijn niet meer zo mooi, ze zitten ook niet lekker”.

Ik: Nou zullen we die meteen weggooien dan?
En daar zie ik ook nog hele oude protheses. (1 helemaal beplakt met tape en 1 helemaal donker gekleurd) zullen we die ook weg doen, want hier heeft u 2 nieuwe.

“O, wat fijn! ja graag, dan kan de la misschien ook weer dicht”.

Ze loopt in haar nieuwe lingerie en zegt: “Kijk, dan heb ik dit”. En haalt een jurk. Trekt ze aan.

Ik: Mooi, u ziet er mooi uit.

“En ik heb dit”, en ze loopt naar en andere kamer.

Ik: Nou mevrouw ik hoef niet alles te zien wat u heeft hoor. Ik kan zo zien dat u hele mooie kleding heeft en dat u zichzelf erg mooi weet aan te kleden en op te maken.

Toch liet ze nog even wat nieuwe kleding zien: “Ik trek het niet aan hoor maar, kijk een nieuwe rok”.

Ik: Heel mooi. Maar ik kom om Bh’s met u te passen.

“O ja, nou, deze zitten heel goed toch?”

Ik: Ja vind ik ook. En hoeveel heeft u er nodig?

“Nou deze, deze en deze wil ik”.

Goede keuze. Een lichte een donkere en een mooie chique.

En dan vraag ik hoe ze wil betalen. Ik heb een pinautomaat bij me.

“O ja. dat is handig!”

Ik sta dan echt te kijken of ze wel weet welke pas ze moet pakken en of ze een pincode weet.
Maar dat was allemaal meteen duidelijk. Ik noem de prijzen per stuk op van de bh’s. Die vind ze heel erg meevallen en de totaalprijs rekent ze even snel uit.

“Klopt ja?” ­čÖé

Dan kijkt ze me aan met hele blije ogen.

“Ontzettend bedankt dat je hier naar toe bent gekomen, dat je me zo goed geholpen hebt en dat ik niet meer naar Haarlem hoef te komen”.

Toen kwam er nog even een verhaal over dat ze vorige keer met haar auto in Haarlem over betonblokken achteruit moest rijden en zo, heel vervelend.

Ik: Dat hoeft gelukkig nu niet meer (afkappend, ik moest weer door)

Maar we sloten mooi af met een stevige hand en bedankten elkaar vriendelijk.

Mevrouw ziet er voor de komende 2 jaar weer prachtig uit. In elk geval: wat lingerie en borstprotheses betreft.

Ik rij voldaan terug en denk: he, blij ik ben dat ik daar toch gewoon naar toe ben gereden, anders zat zij om 12:00 uur klaar voor mij te wachten en had ik haar teleurgesteld dat ik er niet was.

Het leven is mooi. Als zorgondernemer.