Je weet best vér van te voren dat er een tijd gaat komen dat je echt té zwanger bent.

Een maand of 8 🙂

Maar toch heb je ook het idee: “ik ben ondernemer en ik heb nou eenmaal bedrijven, die zijn ook een beetje mijn kinderen. Het zou best eens kunnen zijn dat IK wel tot aan de dag van de bevalling werk. Nog mijn laatste Whatsappjes verstuur, bij 4 centimeter ontsluiting. Zo ben ik”.

Nou: de werkelijkheid ligt anders. Nog 4 weken te gaan, en ik voel niets anders dan handjes en voetjes in m’n buik draaien. Mijn hoofd is ongeveer 2 uur per dag wattevrij.

In die twee uur moet ik dus mailen en iets opschrijven. Want al die andere uren moet ik dromen, kijken, luisteren, ruiken, voelen, huilen, slapen, tv kijken, plaatjes kijken, appen met m’n moeder en zus (nog nooit in ons leven zoveel contact gehad met elkaar), 2 uur langzaam boodschappen doen, rustig aan koken, eten , hangen en slapen.
Ook best veel nog. En oh ja: ik doe alles nog op de fiets. Maar: laaaaaaaaaangzaaaaammmm. Dat… wil… je… niet… weten…

Dus gister was de knoop door. Vanaf vandaag ga ik officieel met zwangerschapsverlof.

Gelukkig zijn in de weken ervoor een aantal collega’s hier al op voorbereid.

Er werden vragen gesteld over organisatie en over facturatie en declaratie. Over planning en contacten. Ik dacht: “laat ik er maar aan mee doen, want wie weet komt het ooit zo ver”.

In de laatste 2 weken merkte ik wel al dat alle mails tussen de bedrijven door echt te veel werden. Er gebeurde alledaagse dingen die niet in de planning stonden. Dat heb je met een bedrijf, maar ik herhaalde een paar keer: “ik word gek, ik word gek”. Net zolang tot anderen gek van me werden. Dat zijn ze: de tekenen van het niet meer aankunnen. Het niet meer kunnen ordenen, plaatsen, de flexibiliteit niet mee zo makkelijk kunnen opbrengen.

Je wilt namelijk ook nog als je thuis bent energie over hebben om de was te doen. En de kinderkleertjes te vouwen. En nog een keer de was te doen. En nog een keer de kinderkleertjes te vouwen. En nog een keer… enfin: je begrijpt. Het is op. Jullie kunnen allemaal even de boom in. En daar ga ik enorm van genieten 🙂

Tot snel! Liefs, Lucette.