Het is nu 2017.

Dan is het nu 7 jaar geleden dat ik mijn praktijk Huidtherapie opende, met als doel uit te groeien tot een nazorgcentrum voor (ex-)borstkankerpatiënten.

In 2013 opende ik dat centrum in Haarlem onder de naam ZOED Wilhelminapark. ZOED staat voor Zorg Onder Een Dak. Ik dacht dat ik in 2 jaar wel Nazorg Borstkanker op de gevel zou kunnen zetten. Maar na 5 jaar Nazorg Borstkanker in ZOED te hebben lopen, kan het nog steeds niet. Waarom niet? Omdat ondernemen in de zorg toch echt moeilijker blijkt te zijn dan gedacht. Euwenoude structuren, regels, hiërarchie en ook de houding van de meeste zorgverleners zorgen nou niet bepaald voor flexibiliteit. En ik heb ondertussen wel geleerd, door vallen en opstaan, dat flexibel zijn heel hard nodig is om iets te willen veranderen.

Mijn gedachten die ik had: ”ooh, dat doe ik wel even…” Of: “…met een beetje meer liefde en aandacht krijg ik zo iedereen naar mijn praktijk”.

Dat is dus niet waar. Die naïviteit ben ik wel kwijt. Het is een enorme onderneming. Gewoon hard werken, van de koffiebonen bijvullen, de administratie voeren tot de onderhandelingen met werelds grootste speler in de borstprothese- en lingerie markt.

Ik heb veel meegemaakt, veel tegenslagen gehad, veel fouten gemaakt, veel mensen uit de zorg gekend die vertelden dat het niet te doen is wat ik wil bereiken: “De zorg is niet te veranderen”.

Dat is ook niet wat ik wil. Ik wil de zorg niet veranderen. Ik wil iets neerzetten waar ik blij van word, wat ik fijn zou vinden als ik borstkanker zou hebben gehad, wat ik mooi vind om te geven aan vrouwen, iets waar ik honderd procent achter sta. En ja om dat te krijgen, moet ik veel harder werken en veel meer doorstaan dan ik dacht.

Maar dat Nazorg Borstkanker – het mooie idee van alle nazorg onder één dak aanbieden van zorg voor herstel en het aanbod als onderhoud van een gezond en vitaal leven –  niet alleen een droom is, maar echt een goed concept wat voor iedere vrouw na borstkanker beschikbaar zou moeten zijn is en blijft voor mij een feit. En ik ben gelukkig niet de enige die dit vindt.

Nu, januari/februari 2017, sta ik in het tijdschrift ‘The Optimist‘. in het onderdeel ‘Ode aan…’
Ik heb het al 2 weken op mijn bureau liggen, maar ik kon er nog geen woorden aan geven hoe blij ik hiermee ben. Ook omdat ik het altijd lastig blijf vinden om mijzelf in de schijnwerpers te zien staan. Maar ik begrip inmiddels dat een Nazorg Traject zo lastig te fotograferen is 😉
Dit tijdschrift is niet zomaar een tijdschrift. Ik voel me vereerd. Dit is een geweldige steun in mijn rug, om ook dit jaar 2017, door te blijven gaan, optimistisch te blijven, te blijven verbeteren en te blijven vertrouwen op mijn gevoel.

Ik wens iedereen veel optimisme en doorzettingsvermogen voor 2017.

Want dat levert altijd iets goeds op.

 

Met dank aan Els Kwaks, coördinator The Optimist Nederland en Marco Visscher, hoofdredacteur The Optimist Nederland en Kees Rijken (een beetje onze eigen) portret Fotograaf.